cŏhors tis [cf. χόρτος (Om. Il. 24, 640), hortus] f. 1. recinto per il bestiame al pascolo: Varro rust. 2, 2, 9 illae [scil. oves] in saltibus quae pascuntur et a tectis absunt longe, portant secum crates aut retia, quibus cohortes in solitudine faciant, ceteraque utensilia per gli armenti che pascolano sulle balze dei monti e che permangono lontano dalle stalle, si portano con sé graticci e reti, con cui realizzare dei recinti in quelle aree isolate, nonché tutti gli altri utensili; 2. cortile scoperto o coperto, all’interno della fattoria, per diversi usi: Non. 83, 11 Cohortes sunt villarum intra maceriam spatia; Varro rust. 1, 13, 2 Faciundum etiam plaustris ac cetero instrumento omni in cohorte ut satis magna sint tecta, quibus caelum pluvium inimicum; 3 Cohortes in fundo magno duae aptiores: una ut interdius compluvium habeat lacum … boves enim ex arvo aestate reducti hic bibunt; 4 Cohors exterior crebro operta stramentis ac palea occulcata pedibus pecudum fit ministra fundo, ex ea quod evehatur; ling. 5, 88; Ov. fast. 4, 704; Colum. 8, 3, 8
« Back to Glossary Index
